De details van het constructieontwerp mogen niet worden genegeerd. Als twee onderdelen van exact dezelfde sterkte zijn gemaakt en alleen naar de dikte van de onderdelen wordt gekeken, zal de maximale spanning die een object kan weerstaan, zich op het zwakste punt van de constructie bevinden. Met andere woorden, we kunnen niet alleen naar de dikte van het dikste deel kijken, maar ook naar het dunste deel. Het resultaat kan dan compleet anders zijn. Dit is natuurlijk slechts een correctie van een misverstand, maar maak hier geen belachelijke beoordelingsmethode van, dat is niet goed.
Materiaalsterkte is belangrijker.
De sterkte van een onderdeel kan tegenwoordig niet simpelweg worden bepaald door de dikte ervan. Het is onlosmakelijk verbonden met materiaal, oppervlakte, constructie en productieproces. Net zoals de sterkte van verschillende carrosseriedelen, zijn de belangrijkste onderdelen zoals de voor- en achterbalken en de stijlen A, B en C gemaakt van zeer sterke materialen, terwijl andere dragende en bekledende materialen minder sterk zijn.
Hoe bepaal je dan of de deurscharnieren sterk genoeg zijn? Voor consumenten is dat niet mogelijk, omdat de sterktegegevens alleen via experimenten kunnen worden verkregen. Maar je kunt er wel op vertrouwen dat een model dat op de markt wordt gebracht, moet voldoen aan de nationale norm. De huidige nationale norm voor deurscharnieren heet GB15086_2006 "Prestatie-eisen en testmethoden voor autodeursloten en deurvergrendelingen", die vereist dat deurscharnieren een langsbelasting van 11000 N en een zijbelasting van 9000 N kunnen weerstaan.
